Blog 5 - Teamwork makes the dream work 🌺

Toen ik jaren geleden begon te dromen van Kona, was het vooral mijn eigen droom.
Een sportieve droom. Een stip aan de horizon. Iets waarvan ik eigenlijk niet wist of het ooit werkelijkheid zou worden.
Maar ergens in Hamburg veranderde dat.
Toen ik daar in juni over de finish kwam en bleek dat ik me had gekwalificeerd voor het WK in Kona, keek ik niet alleen naar mijn eigen resultaat. Ik keek naar Claudia en de meiden.
En het eerste wat Claudia dacht was:
“Ja. Wij gaan!”
Niet: jij gaat.
Wij gaan.

Van een persoonlijke droom naar een gezamenlijk avontuur
De droom van Kona leek lange tijd ver weg. Zeker toen de kwalificatiecriteria werden aangescherpt. Misschien was het eigenlijk niet meer realistisch.
Tot Hamburg.
Toen we op maandag na de wedstrijd thuis aan Jynthe en Eylinn vertelden dat we naar Hawaii gingen, werd het ineens echt.
Vanaf dat moment was Kona niet meer alleen een wedstrijd waar ik naartoe werkte. Het werd iets waar we met z'n vieren naartoe gingen leven.
En dat maakt nogal wat verschil.
Want een voorbereiding op een Ironman vraagt veel tijd. Heel veel tijd. En die tijd komt ergens vandaan.
De afgelopen maanden hebben we daar als gezin allemaal iets voor moeten doen en laten. Dingen die we normaal samen deden, gebeuren nu soms niet. Claudia doet vaker dingen alleen. De meiden doen meer dingen zelf. En onze gezamenlijke koffiemomenten op woensdagochtend? Die zijn er de laatste tijd een stuk minder.
En de boodschappen?
Die worden inmiddels gewoon bezorgd. 😉
Het klinkt misschien als een detail, maar het zegt eigenlijk alles.
Een sportieve droom heeft ook invloed op het leven eromheen.
“Ook wij moeten er dingen voor doen”

Jynthe zei het eigenlijk heel mooi:
“Ik denk dat ik er wel iets van leer en dat is dat je groot mag dromen.”
Dat vind ik misschien wel één van de mooiste dingen aan deze hele periode.
Niet omdat mijn dochters straks moeten blijven triathlonnen. Dat hoeft helemaal niet.
Maar omdat ze van dichtbij meemaken dat een groot doel niet vanzelf werkelijkheid wordt.
Ze zien dat ik moet trainen, ook als ik geen zin heb. Dat er lange dagen zijn. Dat je soms moet plannen en keuzes moet maken. Dat je hard moet werken voor iets waarvan je vooraf niet weet hoe het eindigt.
En ze ervaren tegelijkertijd dat zij daar zelf ook onderdeel van zijn.
Jynthe heeft haar eigen schoolwerk en verplichtingen. Eylinn denkt mee over wat er mee moet naar Hawaii. We maken samen een inpaklijst. Er wordt nagedacht over een spandoek.
Ze weten inmiddels dat als je buiten de schoolvakantie vrij krijgt, daar ook verplichtingen tegenover staan.
Discipline dus.
Niet alleen voor papa.

De andere kant van het verhaal
Natuurlijk is het niet alleen maar mooi.
Claudia zei iets wat bij mij wel binnenkwam: ze ziet hoeveel focus ik heb en hoe plichtsgetrouw ik mijn trainingen uitvoer. Maar ze ziet ook de druk die ik mezelf soms opleg. De druk om te doen wat ik denk dat er van mij wordt verwacht.
Dat is een belangrijke spiegel.
Want als je ergens zo graag naartoe wilt, is het makkelijk om steeds maar door te gaan. Nog die training. Nog dat materiaal goed regelen. Nog beter voorbereid zijn.
Maar de weg naar Kona is lang en intens. En je kunt jezelf daarin ook behoorlijk tegenkomen.
Juist daarom betekent haar steun voor mij meer dan alleen de ruimte om te kunnen trainen.
Het betekent ook dat ze mij soms helpt om afstand te nemen.
Straks in Kona hoopt Claudia vooral dat ik kan loskomen van alles wat “moet” en “moest”. Van het geregel. Van de voorbereiding.

Afstand nemen en genieten.
Dat is haar wens voor mij.
En misschien is dat precies wat ik straks nodig heb.
“Ook een beetje van ons”
Aan Jynthe vroeg ik of Kona volgens haar vooral mijn avontuur is, of inmiddels ook een beetje van ons.
Haar antwoord:
“De wedstrijd is van papa en alle atleten die eraan meedoen, maar de reis en het avontuur voelt ook wel een beetje van ons, want we gaan er toch met zijn allen naartoe.”
Eylinn denkt er eigenlijk hetzelfde over.
“Ook een beetje van ons, want wij gaan mee!”
En dat is precies hoe het inmiddels voelt.
De wedstrijd is van mij.
Ik moet straks 3,8 kilometer zwemmen, 180 kilometer fietsen en daarna nog een marathon lopen.
Maar de reis ernaartoe is van ons vieren.
We gaan samen naar Hawaii. We gaan samen ontdekken hoe het daar is. We gaan samen de dagen voor de wedstrijd beleven. En op 10 oktober staan zij ergens langs het parcours.
Jynthe weet al wat ze gaat roepen:
“Hup papa, je kunt het!”

En Eylinn heeft ook al een strategie voor als het zwaar wordt:
“Als je het moeilijk krijgt, ga dan gewoon door. Even wandelen bij het hardlopen. Even iets rustiger aan doen. En aan mij denken.”

Ik denk dat ik die laatste tip maar goed moet onthouden.

En het team wordt steeds groter
Ons avontuur stopt inmiddels ook niet meer bij ons vieren.
De afgelopen weken hebben steeds meer mensen laten weten dat ze met ons meeleven. Mensen die doneren, een berichtje sturen, succes wensen of simpelweg onze verhalen volgen.
Op dit moment staat de teller op €2.710 uit 80 donaties. Daarmee is 27% van het doel van €10.000 bereikt.

Dat betekent niet alleen dat er inmiddels een mooi bedrag bij elkaar is gebracht. Het betekent vooral dat steeds meer mensen onderdeel zijn geworden van het verhaal.
Van iedere donatie gaat 50% naar de FSHD Stichting. Daarmee blijft ook het andere doel van deze reis onderdeel van het avontuur: iets doen voor mensen voor wie bewegen helemaal niet vanzelfsprekend is.
Wat begon als mijn persoonlijke sportdroom, is daardoor inmiddels verbonden geraakt aan iets dat groter is dan alleen mijn eigen prestatie.

Op naar 10 oktober
Over een paar weken staan we met z'n vieren in Kona.
Ik zal daar uiteindelijk alleen aan de start staan.
Alleen het water in. Alleen op de fiets. Alleen aan de marathon beginnen.
Maar eigenlijk weet ik nu al dat ik daar niet alleen sta.
Ik neem alle trainingen mee. Alle keuzes. Alle momenten waarop het zwaar was.
Maar ook Claudia, Jynthe en Eylinn.
Hun geduld. Hun steun. Hun enthousiasme. Hun eigen keuzes en inspanningen om dit avontuur mogelijk te maken.
En straks hopelijk ook heel veel mooie herinneringen die we samen maken.

Claudia vatte het voor mij misschien wel het beste samen:
“Van een persoonlijke droom naar een samen-4-avontuur.”

Precies dat is Kona inmiddels geworden.
En ik gun ons vieren vooral dat we straks, na al die maanden van trainen, plannen en regelen, even alles los kunnen laten.

Genieten. Samen.
Nog even.
Dan gaan we echt. 🌺

Samen naar Kona.