Blog 4 - De weg naar Kona: trainen, kiezen en luisteren naar je lichaam 🌺

De weg naar Kona: trainen, kiezen en luisteren naar je lichaam 🌺
Op 10 oktober sta ik aan de start van het WK triathlon in Kona. Inmiddels komt die dag snel dichterbij. De trainingen worden langer, maar ook specifieker. En juist in deze laatste weken merk je dat de weg naar Kona niet alleen draait om kilometers maken.
Afgelopen week was daar een mooi voorbeeld van.
16 uur en 55 minuten training. 9.700 meter zwemmen, 297 kilometer fietsen en ruim 53 kilometer lopen. Een forse trainingsweek, zeker naast een baan van 36 uur.

Hoe krijg je dat allemaal voor elkaar?
Een groot deel van de trainingen vindt plaats na het werk. Dat betekent op tijd beginnen met werken en proberen de werkdag ook op tijd af te ronden, zodat er 's avonds ruimte is om te trainen. Regelmatig gaat het dan om zo'n twee uur sporten op een avond.
Dat lukt alleen als je daar ook keuzes voor maakt. Iets minder televisie kijken bijvoorbeeld ;). En vooral: slim omgaan met de tijd die je hebt.
Waar het kan, combineer ik sport met andere activiteiten. Een bezoek aan vrienden of familie kan soms ook prima op de fiets. Waarom de auto pakken als je er ook een training van kunt maken? 
Maar uiteindelijk kan het niet zonder de steun van het gezin. Trainingstijd betekent immers ook tijd die je vaak niet samen doorbrengt. Al tref ik soms een fietsmaatje die met me meegaat tijdens de looptraining. 
Kona is voor mij niet alleen het eindpunt van een lange sportieve voorbereiding, maar ook van een intensieve periode voor ons als gezin.

Soms moet je bewust kiezen
Afgelopen weekend werd dat heel concreet.
Claudia, Jynthe en Eylinn gingen naar de TriAmbla op Ameland. Zij deden daar mee aan de cross triathlon: Jynthe en Eylinn aan het volledige onderdeel en Claudia aan het hardlopen.
Ik heb er bewust voor gekozen om niet mee te gaan. Niet omdat ik daar niet bij wilde zijn, maar omdat ik de ruimte nodig had om een paar laatste lange trainingen af te werken. Met Kona in zicht zijn dit de laatste weken waarin de trainingsomvang nog hoog ligt.
Zaterdag stond er een lange fietstraining van ruim 166 kilometer op het programma, gevolgd door een zogenaamde brick run van ruim 12 kilometer. Het was zwaar. Tijdens het fietsen heb ik mezelf qua voeding niet helemaal goed verzorgd. Ik nam te weinig koolhydraten in, waardoor de kwaliteit in het laatste uur achteruitging.
Dat merkte ik vervolgens behoorlijk tijdens het lopen. Met vermoeide fietsbenen nog ruim twaalf kilometer hardlopen is sowieso pittig. Als je onderweg ook nog eens onvoldoende hebt gegeten, wordt het een stevige training.
Niet handig, wel leerzaam.
Een goede voorbereiding betekent immers ook dat je ontdekt wat wel en niet werkt.

Steeds specifieker voor Kona
De omvang van de trainingen loopt in deze laatste weken nog op, maar de trainingen worden vooral ook specifieker.
Zo zijn er de hittetrainingen. Anderhalf uur op de indoortrainer wordt behoorlijk zwaar, niet zozeer door het wattage, maar vooral doordat je drie lagen kleding aantrekt en een muts opzet. Het resultaat: zweten geblazen.
Je verliest tijdens zo'n training behoorlijk wat vocht en merkt bovendien dat je lichaam steeds gemakkelijker begint te transpireren. Dat is precies wat je wilt trainen richting de omstandigheden op Hawaii: je lichaam laten wennen aan warmte en ervoor zorgen dat je door transpiratie je warmte goed kunt blijven afvoeren.
Daarnaast zitten er steeds vaker blokken op wedstrijdtempo in de trainingen en besteed ik aandacht aan de korte, stevige klimmetjes die ik op het parcours in Kona kan verwachten.
En natuurlijk is de brick run een belangrijk onderdeel. Na uren fietsen nog gaan hardlopen is iets waar je lichaam aan moet wennen. Tijdens een IRONMAN moet je na 180 kilometer fietsen immers nog een marathon lopen. Dan helpt het om die overgang al regelmatig in de training te oefenen.

Trainen is ook herstellen
Met meer trainingsuren wordt herstel minstens zo belangrijk.
Zeker na de hittetrainingen probeer ik voldoende te drinken en de zouten en mineralen die je verliest weer aan te vullen. Daarnaast gaat het om goed en regelmatig eten, voldoende energie binnenkrijgen en genoeg slapen.
Dat laatste is niet altijd eenvoudig. En ook voldoende eten blijft voor mij soms een uitdaging. De lange training van zaterdag liet dat nog maar eens zien.
Tegelijkertijd kom je tijdens zo'n training ook iets tegen wat je tijdens een IRONMAN ongetwijfeld tegenkomt: het moment waarop je fysiek en mentaal niet meer zo fris bent.
Natuurlijk is het niet de bedoeling om jezelf tijdens een training volledig leeg te trekken. Het doel is om het lichaam een prikkel te geven waardoor het sterker wordt, zonder over de grens te gaan. Luisteren naar je lichaam blijft daarom belangrijk.
Maar juist wanneer het zwaar wordt, leer je ook jezelf kennen. Hoe reageer je als het even tegenzit? Kun je rustig blijven? Kun je je voeding en tempo aanpassen? En kun je doorgaan wanneer het niet meer vanzelf gaat?
Dat zijn misschien wel net zo goed onderdelen van de voorbereiding als de kilometers zelf.

De laatste zware weken
Na een goede nacht herstel ging het lopen op zondag gelukkig weer behoorlijk goed. Tegelijkertijd merk ik dat mijn lichaam vermoeider begint te worden en dat de frisheid langzaam afneemt.
Dat is niet vreemd. Een trainingsweek van bijna 17 uur hakt erin.
Gelukkig zijn dit ook de laatste zware weken. Daarna zal de trainingsomvang weer afnemen en moet het lichaam de kans krijgen om alle trainingsprikkels te verwerken en fris aan de start in Kona te verschijnen.
De komende weken draait het daarom steeds meer om de juiste balans: nog één keer goed trainen, maar vooral zorgen dat ik straks fit, gezond en uitgerust aan de start sta.

Want uiteindelijk is de weg naar Kona niet alleen een kwestie van zoveel mogelijk trainen.
Het is trainen, keuzes maken, slim plannen, herstellen en luisteren naar je lichaam.
En ondertussen proberen te genieten van het feit dat je dit überhaupt mag en kunt doen.

Nog een paar weken. Dan begint het avontuur echt. 🌺

Samen naar Kona.