Blog 7 - Kona: nog twee dagen tot de start 🌺

Het is donderdag in Kona. Nog twee dagen tot de race.
De week is voorbijgevlogen. Inmiddels zijn we bijna een week op Hawaii en begint het aftellen naar zaterdag echt. De afgelopen dagen stonden in het teken van trainen, acclimatiseren, de omgeving ontdekken en vooral genieten van het feit dat we hier daadwerkelijk zijn.
Graag neem ik jullie mee in de afgelopen dagen. En natuurlijk blik ik alvast een beetje vooruit op zaterdag.

Zaterdagavond: aangekomen in Hawaii 🌴
Zaterdagavond kwamen we in het donker aan op Hawaii. De vlucht was goed verlopen en ook het ophalen van de huurauto ging soepel. Daarna reden we in het donker over de Queen K naar Waikoloa Beach Resort, waar ons appartement staat.
Even snel de spullen uitpakken en naar bed. De reis zat erop. We waren er!
Zondagochtend was ik door het tijdsverschil vroeg wakker. Rond zonsopkomst liep ik met een kopje thee een rondje over het complex. En toen begon het langzaam door te dringen waar we eigenlijk waren.
De warmte, de wind en de vochtigheid. De uitzichten op de vulkaan en de oceaan. Andere bloemen en dieren, palmbomen en kokosnoten. Dit is echt een tropisch eiland.
Na het ontbijt was het tijd om mijn fiets in elkaar te zetten. Dat ging gelukkig vlot. Tijd voor een eerste rit naar Kailua-Kona, het centrum van de wedstrijd.

Eindelijk zelf op de Queen K
Het was bijzonder om voor het eerst zelf op het parcours te fietsen dat ik al zo vaak op televisie heb gezien. Nu reed ik er zelf, als deelnemer aan het WK Ironman.
En wat een omgeving! De zwarte lavavelden, de oceaan en de glooiende wegen maken het prachtig. Tegelijkertijd merk je direct dat dit geen gewone fietsrit is. Je fietst grotendeels op de vluchtstrook van de snelweg, in de volle zon. De weg lijkt soms eindeloos door te lopen en vlak is het vrijwel nergens.
En dan de wind. Die is hier voortdurend aanwezig en draait alle kanten op. Soms heb je hem mee, dan weer tegen of van opzij. Ook op een rechte weg kan de wind ineens veranderen.
Wat het extra leuk maakt, is dat je overal triatleten ziet trainen. Op de fiets, hardlopend of onderweg naar het zwemparcours. Je voelt dat hier iets bijzonders staat te gebeuren. En dat je daar zelf onderdeel van bent, blijft heel gaaf.
In Kailua trof ik Claudia, de meiden en mijn ouders. Natuurlijk hebben we de Ironmanwinkel bezocht en die ook maar meteen goed bekeken. 😉 We namen een kijkje bij de zwemstart en de wisselzone en maakten foto’s bij de bekende Ironmanbanners.
Daarna ging de fiets terug in de auto en deden we boodschappen in een gigantische Amerikaanse supermarkt. Ook dat hoort erbij. Terug bij het appartement volgde nog een rustige looptraining in de hitte. Met de vermoeidheid van de reis in de benen was het even zoeken naar het juiste gevoel. Dus rustig aan gedaan, samen gekookt en op tijd naar bed.

Samen het zwemparcours verkennen
Maandagochtend reed ik samen met Jynthe naar Kailua om een deel van het zwemparcours te verkennen. Dat was op zichzelf al bijzonder: samen met mijn dochter zwemmen op de plek waar ik zaterdag aan mijn WK begin.
We troffen daar ook andere Nederlandse deelnemers en zwommen gezamenlijk een stuk van het parcours. Ongeveer 300 meter uit de kust ligt de bekende koffieboot. Op de terugweg stopten we daar voor een koffietje. Een bijzondere ervaring, zo midden in de oceaan.
Na afloop konden we op de pier douchen. Daarna volgde een heerlijke acaibowl en een broodje bij Subway. Het leven in Kona is zo slecht nog niet. 😄
Terug op het resort heb ik nog een rondje gelopen en vooral rustig aan gedaan. Gelukkig hebben we airco in het appartement, want de warmte vraagt best veel van je lichaam. Ondertussen ging de rest van het gezelschap op ontdekkingstocht naar Hilo, aan de andere kant van het eiland.

De laatste lange fietstraining: naar Hawi
Dinsdag stond de laatste langere fietstraining op het programma. Vanaf het resort fietste ik richting Hawi, het keerpunt van het fietsparcours. Ongeveer 45 kilometer heen en natuurlijk ook weer terug.
Mijn zwager Emile fietste een deel mee. Omdat hij hier eerder aan het WK heeft meegedaan, kon hij onderweg mooi wat ervaringen delen over dit gedeelte van het parcours. Het is fijn om niet alleen samen naar deze wedstrijd toe te leven, maar ook van zijn eerdere ervaring te kunnen leren.
Het laatste stuk richting Hawi loopt stevig omhoog. Boven aangekomen even wat drinken en daarna weer terug. De afdaling staat bekend om de stevige zijwind. Die kan je, als je niet goed oplet, zomaar van je fiets blazen. Gelukkig kwam ik heelhuids beneden.
Ook tijdens deze training was de hitte weer nadrukkelijk aanwezig. Terug bij het appartement heb ik vrijwel direct mijn hardloopschoenen aangetrokken voor een korte looptraining op tempo.
Dat lopen ging goed, maar ik merkte ook hoe belangrijk het is om rustig te beginnen. Start je te snel, dan voel je de gevolgen van de warmte later des te harder. Een belangrijke les voor zaterdag: met beleid beginnen en niet meegaan in de verleiding om te hard te gaan.

Deze laatste langere trainingsdag gaf me vertrouwen. De voorbereiding zit erop. Nu is het vooral zaak om uitgerust aan de start te staan.

De wedstrijd komt steeds dichterbij
Dinsdagmiddag reden Emile en ik naar Kailua om ons officieel te registreren voor de wedstrijd. Rugzak ophalen, foto’s maken bij de Ironmanbanners en natuurlijk zoeken naar je eigen naam. Het zijn van die kleine momenten die het allemaal steeds echter maken.
Voor de kinderen was er ook de Dip ’n Dash, waarbij ze zelf konden zwemmen en hardlopen en hun medailles kregen uitgereikt door oud-winnaars. Heel gaaf dat ze daar aan mee konden doen!
Later volgde de landenparade. Samen met andere Nederlandse deelnemers liepen we in een optocht door de straten van Kailua. Leuk om zoveel andere Nederlanders te ontmoeten en ervaringen uit te wisselen. Iedereen heeft zijn eigen verhaal en voorbereiding, maar we delen allemaal hetzelfde bijzondere doel.
Woensdag stond vooral in het teken van rustig aan doen. Samen met Emile heb ik nog gezwommen. Daarna dronken we koffie bij mijn schoonouders. In de middag haalden Claudia, Jynthe en ik de kaartjes voor het banket op, deden we boodschappen en haalden we Sebastian op van het vliegveld. Extra mooi dat hij speciaal naar Hawaii is gekomen om de wedstrijd mee te maken.
De avond brachten we rustig door met elkaar. We keken honkbal en genoten van de gezelligheid.
En ondertussen? De jetlag is nog steeds merkbaar. Mijn ogen vallen rond acht uur ’s avonds bijna vanzelf dicht en tussen vijf en zes uur ’s ochtends ben ik alweer wakker. Gelukkig past dat inmiddels aardig bij het ritme van de wedstrijddagen.

Nog twee dagen. En dan is het zover.
Als ik terugkijk op de afgelopen dagen, is het vooral een mooie combinatie geweest van trainen, acclimatiseren, uitrusten en genieten met familie en vrienden. Precies zoals ik het me had voorgesteld.
Maar ondertussen voel ik ook dat de spanning langzaam toeneemt.
De warmte en de wind maken Kona tot een serieuze uitdaging. Een finish is hier niet vanzelfsprekend. Te hard starten of te veel energie verspillen op de fiets kan je tijdens de marathon behoorlijk opbreken. Het wordt dus zaak om mijn eigen race te rijden, goed te blijven eten en drinken en vooral geduldig te zijn.
Tegelijkertijd vind ik het lastig om precies in te schatten hoe ik ervoor sta. Door het andere klimaat, de warmte, de wind en het tijdsverschil voelt mijn lichaam anders dan thuis. Ben ik in vorm? Hoe reageer ik straks als de vermoeidheid toeslaat? En hoe zwaar gaat die marathon daadwerkelijk worden?
Dat zijn vragen waarop ik nu nog geen antwoord heb.
Ik heb me goed voorbereid, mijn trainingen gedaan en een plan gemaakt. Maar uiteindelijk moet het zaterdag gebeuren. En eerlijk is eerlijk: soms zie ik best op tegen de uitdaging die me te wachten staat.
Tegelijkertijd is dat ook precies waarom ik hier ben. Dit is het WK Ironman. Een parcours dat respect afdwingt, op een plek waar ik al jaren van droom.

De laatste voorbereidingen
Vanavond staat het officiële banket op het programma, gevolgd door de briefing met uitleg over het parcours en eventuele bijzonderheden.
Vrijdag breng ik mijn fiets naar de wisselzone op de pier en lever ik mijn fietsspullen en hardloopspullen in. Daarna is het vooral rust houden, eten, drinken en zorgen dat alles klaarstaat.
Zaterdagochtend mogen we vroeg nog even bij onze fiets om de voeding klaar te leggen. Daarna begint het wachten op mijn start om 7.30 uur, een uur na de profs.
En dan begint het echt.
3,8 kilometer zwemmen. 180 kilometer fietsen. 42,2 kilometer hardlopen.
Met beleid, een goed plan en hopelijk genoeg energie tot aan de finish.
Nog twee dagen.

Kona. We zijn er. Nu mag het gebeuren. 🌺
Samen naar Kona.